Zespół Wieloryb powstaje w 1994 roku w Gdańsku. Początkowo działa w czteroosobowym składzie jako eksperymentalny projekt muzyków z różnych trójmiejskich formacji. W tym samym roku wydaje pierwszą płytę zatytułowaną “I”.

Wieloryb, jako jeden z pierwszych zespołów industrialnych, zaczyna grać koncerty w kraju i za granicą, grając z takimi wykonawcami jak Jimi Tenor i Pan Sonic.

W 1995 roku ukazuje się drugie oficjalne wydawnictwo zespołu , płyta “II”

Aktualną drogą WIELORYBA stał się industrialny rhythmic noise, zainspirowany wszechobecnym rytmem. Szum miasta , bicie serca , rytm maszyn , tętno… Równe , miarowe , jednostajne. Narodziny , ból , sex , śmierć.

Zespół Ms. No One powstał w lipcu 2008 roku.krótkim czasie wszedł w posiadanie kilku znaczących nagród m.in: Slot Art Festiwalu, Pepsi VENA Music Festivalu. Podczas koncertu finałowego VENY, w Łodzi, grupa wystapiła u boku takich zespołów jak Primal Scream, The Klaxons, Smolik, Not, Glasvegas.

MNO zyskała sobie przychylność zarówno międzynarodowego jury , jak i słuchaczy ( po raz      pierwszy w historii festiwalu przyznano – Nagrodę Publiczności).

Na początku września  2009  zespół Zdobył  Grand Prix Festiwalu  GRAMY w Szczecinie.  Na zaproszenie  Piotra Stelmacha zespół  wystąpił z koncertem w radiowej Trójce, 30.10 2009,          a piosenki zespołu sygnowane są “Trójkowym Znakiem Jakości”.

MNO zaprezentował swoją twórczość m.in na Festiwalu Akustyczeń w Szczecinie i Festiwalu NowoBrzmienia we Wrocławiu, w klubie Face2Face, Kombinator w Krakowie, Dobrej Karmie w Warszawie, w Klubie Włodkowica 21 we Wrocławiu.

Utwory Ms. No One znalazły sie na składance We Are From Poland Vol 5, oraz na Epce “Don`t ask, Don`t tell”, a animowany klip do utworu “Colder” autorstwa krakowskiej graficzki Ag.De, cieszy się ogromną popularnością ( ok 35.000 wejść na serwisie youtube).

W najbliższym czasie utwory zespołu znajdą się na “trójkowej składance “Offensywa”.

W lutym 2010 MNO zespół zarejstrował materiał na swój pierwszy album “The Leaving Room”.

Podobno wszystko zaczęło się w pokoju Joanny, która nie do końca ogarniając topografię stolicy, postanowiła oswoić cztery kąty za pomocą gitary, keybordu i głosu. Całe wydarzenie udało jej sie  zarejestrować, za pomocą komputera i mikrofonu zainstalowanego w szafie.

A potem nastąpiła seria przeprowadzek i zbiegu przypadków, w które trudno uwierzyć, chociaż są prawdziwe. W skrzynce mailowej Joanny znalazło się pytanie Damiana: Czy nie szukasz bębniarza?

Tego samego dnia przez tzw. osoby trzecie  Joanna poznaje Agnieszkę, która zostanie basistką zespołu. Gitarzysta Krzysiek pojawił sie w dość naturalny sposób, ponieważ już wcześniej grał razem z Joanną w zespole Trzy Dni Później.

No i w tym składzie, spotkali się na pierwszej próbie przy ulicy Karmelickiej w Krakowie, w połowie lipca 2008. Próby zarejestrowali i podesłali Sławkowi Bardadynowi (Mr.S), który niedługi potem poinformował zespół, że musi być producentem płyty.

“To tak troche jakby to sie wyczarowało, ta nasza muzyka. Jakby sie dziala mimo nas. I to najbardziej kręci, ten moment, kiedy nie ma najmniejszego znaczenia ile bedzie piosenek na albumie, co powinniśmy mówić i ubierać, ile gwiazdek dostanie płyta i co nam zarzucą w recenzjach. Nie mają znaczenia wtedy te wszystkie sprawy, które nas dopadają na co dzień. Po prostu zwiewamy i gramy. Nic więcej”.- Ms.No One.

Taka będzie właśnie ich debiutancką płyta, którą zatytułowali “THE LEAVING ROOM”. Pełna ucieczek.

Taki leaving room dobrze sobie, lub w sobie odnaleźć, można być w nim samemu – i to nie zawsze jest nieciekawe i smutne; można w nim być z kimś, i to nie zawsze musi być przyjemne.

Można do niego uciekać, można go opuszczać.

“Tak jest z naszą muzyką, do niczego nie zmuszamy, drzwi są zawsze uchylone”- dodaje Joanna.

SING SING PENELOPE

Zespół założony w Bydgoszczy pod koniec 2001 roku.

W 2004 r. zespół wydał debiutancki album “Sing Sing Penelope”.

W 2006 roku ukazała się płyta “Music for Umbrellas”

Artyści SSP zaprezentowali się w ramach Roku Polskiego w Niemczech 2006, wystąpili na zaproszenie Oxford University w University of Oxford Club.

SSP został zaproszony dwukrotnie na festiwal Warsaw Sumer Jazz Days 2005 oraz 2007.

W 2008 – premiera albumu “We remember krzesełko”.

Wyróżniony przez Gazetę Wyborczą obok Leszka Możdżera i Simple Acoustic Trio (Tomasz Stańko), za jeden z tych składów, który przyczynił się do zmiany pokoleniowej na polskiej scenie jazzowej. Angielska rozgłośnia radiowa Last.fm z Londynu wytypowała na swoich łamach 10 najlepszych albumów z awangardową muzyką jazzową za rok 2005. Obok Vandermark 5, czy BarKokhby Johna Zorna na 10 pozycji pojawił się debiutancki album SSP.

Pål “Strangefruit” Nyhus jest bezdyskusyjną , norweską legendą sceny muzyki tanecznej i jej weteranem.Jako kluczowa postać tej sceny od lat 90`tych. Pomagał ukształtować i uformować unikatową formę eklektycznych brzmień muzyki elektronicznej północnej Europy Pål Nyhus zainspirowany był nowojorską sceną muzyczną – electro post disco. W latach 90 tych razem z : Per Martinsen, Bjørn Torske ,Dj Abstract; odbywał tournee po kraju jako część projektu: Zone Brigade. Pierwszy rezydent legendarnego klubu w Oslo “Soda Club” .

W tym samym czasie „Strangefruit” związał się z jazzowymi muzykami takimi jak: BuggeWesseltoft oraz Nils Petter Molvaer. Skutkiem tej współpracy są liczne albumy łączące klasykę improwizacji z elektronicznym gatunkiem jazzu.W roku 1997 wydał pierwszy album z remixami Malin`a “Kinky People” ( współpracujac z Thorbjørn Brundtland, znanym z Røyksopp). Wstępuje do rozgłośni radiowej: National Radio P3 – współtworząc bardzo opiniotwórczą audycję: “Strangefruit”. „Strangefruit” wygrał plebiscyt na najlepszego w historii norweskiego DJ-a w magazynie “Natt & Dag”.Jednak jego najważniejszy projekt to formacja „Mungolian Jetset”, projekt z Reidar Skår a potem Knut Sævik.

Wsparcie  udzielone  przez  Islandię,  Liechtenstein    oraz  Norwegię  poprzez  dofinansowanie ze środków Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz Norweskiego Mechanizmu Finansowego

Supported by a grant from Iceland, Liechtenstein and Norway through the EEA

Financial Mechanism and the Norwegian Financial Mechanism

W ramach Projektu „Elektrozgrzyt – spotkania muzyków improwizujących” przewidziane są ogólnopolskie warsztaty muzyczne przeprowadzone w Klubie Mózg. Warsztaty posiadają formę otwartą. Do udziału w nich zapraszamy muzyków z całej Polski. W ramach zajęć warsztatowych Pål Nyhus zaprezentuje swoje metody pracy, w której to wykorzystuje innowacyjne i eksperymentalne techniki improwizacji i obróbki muzycznej, przy pomocy nowoczesnych narzędzi elektronicznych.

www.myspace.com/elektrozgrzyt

Ilość miejsc ograniczona.Konieczne jest wcześniejsze zgłoszenie swojego uczestnictwa. Zgłoszenia jak i wszystkie pytania dotyczące warsztatów prosimy kierować na adres:  gorska15@gmail.com

Wsparcie  udzielone  przez  Islandię,  Liechtenstein    oraz  Norwegię  poprzez  dofinansowanie ze środków Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz Norweskiego Mechanizmu Finansowego

Supported by a grant from Iceland, Liechtenstein and Norway through the EEA

Financial Mechanism and the Norwegian Financial Mechanism

The Burning Hell

www.myspace.com/mathiaskom

The Burning Hell to muzyka do taÒca, ktÛra doprowadza s≥uchaczy do ≥ez. TwÛrcπ i liderem tego niezwyk≥ego cyrku jest jedna osoba – powúciπgliwy i agorafobiczny nauczyciel historii Mathias Kom.
Jego úpiewowi i düwiÍkom elektrycznego ukulele w zaleønoúci od koncertu towarzyszy od jednego do aø trzynastu muzykÛw. Tworzy to niesamowitπ miksturÍ alternatywnego country z indie rockiem i úwieøoúciπ wspÛ≥czesnego folku amerykaÒskiego. The Burning Hell zadebiutowali fonograficznie w 2008 roku, a juø dzisiaj majπ na swoim koncie trzy albumy! W tym najnowszy (ÑBabyî) nagrany dla jednej z najwaøniejszych wytwÛrni folkowych w Stanach Rough Trade. Wiosnπ 2010 roku po raz pierwszy Kom wraz z ekipπ zawita do Polski.

Shotgun Jimmie
www.myspace.com/jimjimers

Shotgun Jimmie gra≥ w kapeli Shotgun and Jaybird. Wszyscy kochali ten zespÛ≥, bo mieli úwietne piosenki – by≥y úmieszne, smutne i wyjπtkowe. Byli niechlujni i pijani i ca≥y czas niedoúcignieni. Mieli perkusistÍ, ktÛry ledwo potrafi≥ graÊ, a po jego odejúciu znaleüli bÍbniarza, ktÛrego nikt nie moøe dogoniÊ. Kaødy kto by≥ w okolicach Sackville w New Brunswick chcia≥ zobaczyÊ ich wystÍp.

Po rozpadzie bandu Shotgun Jimmie nagra≥ pierwszy solowy materia≥ (ÑThe Onlysî) we w≥asnym salonie. Wszyscy uwielbiali nowe piosenki. åpiewa≥ o wstawaniu wczeúnie rano, o pisaniu piosenek, o z≥ych i dobrych czasach i o tajemniczej Ñrewolucji iskierî.
Zagra≥ masÍ koncertÛw w przerÛønych sk≥adach i konfiguracjach.

W koÒcu Jimmie napisa≥ ogromnπ iloúÊ nowych utworÛw i nagra≥ je razem z Attack in Black w ich studiu w piwnicy. Jimmie nazywa swoje powaøne wydawnictwo ÑStill Jimmieî, po w pewnym sensie jest sta≥e. Ukrywa swoje zmartwienia w rytmie i brzmieniu. Øartuje. Gra solÛwki. Jest úwietny.

Construction and Destruction
www.myspace.com/davidtrenaman

Construction and Destruction to David Trenaman i Colleen Collins. Mieszkajπ, pracujπ i tworzπ w starym budynku niedaleko morza w Nowej Szkocji w Kanadzie, gdzie ca≥y ich czas absorbuje niszczenie i odbudowywanie… SwÛj najnowszy, trzeci album (ÑVideo et Taceoî) zarejestrowali w Kwarantannie, bo tak nazywajπ swÛj dom.

4 muzyków, 5 instrumentów, niezliczone źródła inspiracji i jeden efekt, w postaci żywiołowego kwartetu grającego muzykę z nienazwanej szuflady. Avantgarde-Jazz? Post-Rock? Nu-jazz? Poszukiwanie etykiety wydaje się bezcelowe, bo JAZZPOSPOLITA bezkompromisowo kieruje się w nieznane, łącząc i deformując to, co absorbuje jej członków. Azymutem jest eklektyzm. Choć taki kurs wydaje się całkowicie niekomercyjny, zespół w swoim debiutanckim roku 2009 odniósł duży sukces na polskiej scenie alternatywnej. JAZZPOSPOLITA zagrała 20 koncertów, wydała EP-kę gorąco przyjętą  przez liczne grono fanów i recenzentów, którzy porównywali ją do dokonań The Cinematic Orchestra, Jaga Jazzist czy Tortoise. Zespół został wyróżniony m.in. przez portale Porcys (2009 Top 40), Polisz Mnie (Najlepsza Płyta 2010), Uchem w Nutę (2009 Top 10). Szczególnie polecić należy koncerty JAZZPOSPOLITEJ, na których muzyka zespołu staje się jeszcze ciekawsza, a kompozycje często odbiegają od swoich studyjnych wersji.

” Zaskakująco dojrzała i efektowna kompozycyjnie próbka wyobraźni”

- Borys Dejnarowicz – „Pulp”, „Radio Euro”

„Na tej EP-ce dzieją rzeczy bez precedensu”

- Łukasz Łachecki – „Porcys”

„Jazzpospolita to błyskotliwi kombinatorzy, dla których jazz to tylko materia, którą można sprytne obrobić i przetworzyć”

- Łukasz Halicki – „Polisz Mnie”

Więcej informacji w krótce.

Zespół PŁYNY powstał latem 2004 roku w Warszawie z inicjatywy dwóch muzyków – śpiewającego gitarzysty Igora Spolski i nie mniej śpiewającego basisty Szymona Tarkowskiego. Chcieli oni stworzyć nowy projekt, który stałby się swoistym wehikułem dla ich nieco szalonych pomysłów muzycznych, wynikających z osłuchania w bardzo wielu różnorodnych gatunkach i stylach.

Stworzyli więc songwriterską spółkę w stylu Lennon/McCartney i po dokooptowaniu reszty składu (w tym jednej dziewczyny) zagrali wiele znakomitych koncertów i nagrali debiutancką płytę “Płyny”, która ukazała się wiosną 2007 roku nakładem firmy Dream Music/EMI, zbierając mnóstwo świetnych recenzji.

Dziennikarze próbujący opisać fenomen zespołu PŁYNY są najczęściej w dużej kropce, więc starają się porównywać ich twórczość z formacjami tak różnymi jak późni The Beatles, Manu Chao, Kury, Stereolab, Voo Voo, Kobiety czy Blur. Wszyscy oni mają trochę racji, ale nie należy zapominać, że w twórczości PŁYNÓW jest też wiele elementów zupełnie oryginalnych, takich jak chociażby niezwykle charakterystyczne teksty (po polsku i nie tylko!), w których absurdalna zabawa słowem często sąsiaduje z nieco zdystansowanymi, ale celnymi i wnikliwymi obserwacjami na temat życia młodych ludzi w dużym mieście.

PŁYNY starają się jednak przede wszystkim generować z siebie pozytywną energię – w końcu grają to co lubią i lubią to co grają! A na drugiej płycie „Rzeszów – St. Tropez”, wydanej w czerwcu 2008 roku przez firmę Tymona Tymańskiego – Biodro Records, prezentują 12 kawałków świeżych jak pierwsze truskawki zjedzone wiosną – idealną mieszankę alternatywnego rocka, avant popu, miejskiego folku, pogodnego reggae a nawet jazzu. Dla smakoszy!

Aktualny skład:

Igor Spolski – śpiew, gitara

Szymon Tarkowski – bas, śpiew

Ola Bilińska – śpiew

Michał „Blaskacz” Lamża – klawisze

Andrzej „Kwiatek” Kwiatkowski – perkusja, akordeon

http://myspace.com/plynyband

SENSORRY – ich płyta „38:06” została wydana w Biodro Records u Tymona Tymańskiego w tym roku. Album wyprodukował Kuba Łuka. Dla wielu dziennikarzy muzycznych Sensorry to najlepszy polski debiut muzyczny m roku 2009. Rockowa żywotność, z jazzowym pazurem.

Kwintet. Działa, tworzy, funkcjonuje od 2003 r. Korzeniami sięgają Śląska, ale najbliżej im chyba

do „sceny trójmiejskiej”. W swojej koncertowej karierze wspierali trasy takich zespołów jak

Pogodno czy Tymon & Transistors. Utwory grupy pojawiły się na antenie radiowej Trójki, Antyradia czy Radia Bis oraz na składance Offensywa Piotra Stelmacha.

Tworzą „muzykę warstwową” – warstwa piosenek, warstwa improwizacji zanurzone w kilodżulach energii. Zapraszamy na spotkanie z twórczością, gdzie nic nie jest oczywiste i jednoznaczne a pojęcia “styl” czy “rodzaj” tracą swoje zastosowanie. Ostre gitarowe łojenie funkcjonuje na równi

z przestrzennym ambientem, piosenką (polskie teksty!) oraz improwizacjami, a beat łamany jest równie często i chętnie jak przepisy ruchu drogowego.

Muzycy stale poszukują, idą własną – krętą, wyboistą, kamienistą (jedyną właściwą ich zdaniem) ścieżką – pozbawioną koniunkturalizmu, zapatrzenia na trendy i mody. Jeśli chcesz posłuchać siedemnastego Interpola czy czterdziestego Editors’a bladego Franz’a Ferdinand’a albo letniego Coldplay’a to… nie idź na ich koncert! Chłopaki nie zwężają spodni, nie noszą cienkich krawacików i trampeczek w szachownice, nie podkreślają worów pod oczami czarnym tuszem, nie ślinią grzywek i nie krzewią anorektycznych sylwetek.

www.myspace.com/sensorry

————————————————–